ในความเครียด สมองกูมีอะไรบ้าง
ช่วงหลายวันมานี้ นั่งอยู่หน้าคอม สลับกับอ่านหนังสือเตรียมสอบตลอดไม่ได้ไปไหนเท่าไหร่
ชีวิตมันดูไร้สีสัน ยังไงไม่รู้
แถมวันนี้ เจอปวดหัวเข้าเล่นงาน บ่ายก็เลยต้องกลับมานอน เรียนต่อไม่ไหว
การเข้ามาเจอคนๆนึงบ่นนู่นบ่นนี่ มันน่าเบื่อมั้ย
ชีวิตวันนึงของคุณ มันอาจจะน่าเบื่อพออยู่แล้ว
ทำไมถึงต้องมาอ่าน ข้อความน่าเบื่อ ให้หนักกบาลเพิ่ม
หรือการได้รู้ว่าชีวิตคนอื่นก็น่าเบื่อพอกับเรา มันทำให้เรารู้ว่ามีเพื่อนร่วมอุดมการณ์เดียวกัน
เราไม่ได้เบื่อคนเดียว
เราไม่ได้เหงาคนเดียว
ประหลาดนะ โลกนี้มีคนเหงามากมายเต็มไปหมด
ทั้งๆที่เรารู้ว่าโลกนี้มีเพื่อนเหงาเยอะมาก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่ามีเพื่อนร่วมอุดมการณ์แต่อย่างใด
เรายังคงเหงา และคิดว่าเราอยู่คนเดียว
ไม่มีใครเข้าใจ
ทั้งๆที่โลกนี้มีคนเหงาเยอะมาก เขาจะไม่รู้เลยหรือว่า "ความเหงา" เป็นอย่างไร
ใน favorite bloก มีอยู่ บล็อกนึง "...มาจากดาวเหงา"
กูแอ๊ด ไม่ได้เพราะว่าเขียนดีหรืออะไรมาก แต่กูชอบชื่อ บล็อกนี้จริงๆ
เข้าไปในบล็อก เฮ้ดบล็อกก็เป็นภาพที่ชวนให้ มาจากดาวเหงา จริงๆ
หลังๆ มาเค้าไม่ค่อยได้อัพบล็อกหรืออะไรเท่าไหร่
นานๆ จะโผล่มาอัพเพลงซักที แต่กูก็อดไม่ได้ทุกครั้งที่จะเข้าไปดูว่าเขาอัพอะไร
มันให้ความรู้สึกว่า "วันนี้เขาจะเหงาเรื่องไหนอีกนะ"
ยิ่งเขาอัพน้อยเท่าไหร่ ยิ่งทำให้กูรู้สึกว่า
บล็อกนี้เหงาจริงๆ
