วันนี้ขณะกำลังอ่านหนังสือ

มียุงตัวหนึ่งบินผ่านหน้าไป

ด้วยความที่เป็นคนที่มือไวใจเร็ว

"เพียะ!!!"

ยุงก็ตายห่าในฉับพลัน

แล้วกูก็ดีดเศษซากยุงที่ติดมือ

ผัวะ ๆ  ๆ   ๆ

เศษซากยุงหายไปทีละน้อย ทีละน้อย  จนแทบไม่เหลือเค้าว่ามันเคยเป็นสิ่งมีชีวิต ที่หายใจได้ เคลื่อนไหวได้ มีความคิดความอ่านเป็นของตัวเอง มาก่อน มีเพียงรอยดำเล็กๆ ที่หากไม่สังเกตก็คงมองไม่เห็นเท่านั้น

กูรู้สึกว่าความตายมันมาแทรกระหว่างคำว่าสิ่งมีชีวิตกับสิ่งไม่มีชีวิตได้เร็วเหลือเกิน

เพียงพริบตาเดียว เท่านั้น โลกของยุงตัวนั้นก็หายไป ไม่มีแม้แต่้ชั่ววินาที ให้มันได้อาลัยกับโลกใบนี้ด้วยซ้ำ

อืมม ... เหมือนคน

ปล.ไม่ได้จะเลิกตบยุงหรอกนะ