วันนี้มาพูดกันถึงเรื่องอาหาร

 สมัยเด็กๆ นับว่ากูเป็นพวกเล่นพิเรนกับอาหารมากพอสมควร เนื่องจากตอนนี้ติดโอ้ มายคอมบุ ที่ฉายตอนเช้าช่องสาม วันเสาร์อาทิตย์

มีอยู่ครั้งนึงมันเอาช็อกโกแลตมาราดข้าว กูเลยทำบ้าง

อืมม รสชาติ ก็หวานๆ ความจริงคงไม่อร่อยซักเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่ทำเองกับมือ จานนั้นจึงอร่อยที่สุดในโลก

เอาปลาทาโร่มากินกับข้าว (ปัจจุบันนี้ยังทำอยู่) แม่ชอบมาถามว่าไม่มีอะไรกินหรอ

แต่พอโตมา ก็ทำอาหารอะไรไม่เป็นแล้ว ไข่เจียวยังเจียวไม่เป็น ทั้งๆที่สมัยประถมโรงเรียนก็มีสอน แต่โตมาแม่กูกลับไม่ให้ทำ เนื่องจากจะทำให้ครัวเลอะ (บ้านกูไม่ค่อยทำกับข้าวกินเอง ครัว จึงทำหน้าที่อยู่ไม่กี่อย่างคือ เป็นที่วางไมโครเวฟ ตู้เย็น หุงข้าว และต้มน้ำร้อน 

อืมม ในบรรดาอาหารที่ผ่านปากกูมาทั้งหมด จะให้ตัดสินกันอย่างเป็นจริงเป็นจังว่าอะไรอร่อยที่สุดนั้น คงเป็นไปไม่ได้

 

บางครั้ง ข้าวไข่เจียวร้อนๆ ตอนหิวๆ ก็อร่อยกว่า อาหารอิตาเลียน อยู่มากนัก 

บางครั้ง แม้มีกับข้าวอยู่เต็มโต๊ะ กูก็ยังสรรหาน้ำปลามาคลุกกับข้าวกินแทนกับ

บางครั้ง เหล้า เบียร์ขมๆ ที่สมัยเด็กไม่เคยนึกชอบ ตอนนี้กลับเป็นสิ่งที่ทำให้กูอยากลิ้มลองได้ตลอด

 

หากว่ากันคร่าวๆ อาหารที่กูแดกได้ทุกวันโดยไม่เบื่อ ก็จะมี

กุ้งแม่น้ำเผา(โดยเฉพาะมันกุ้ง หากได้จิ้มกับน้ำจิ้มที่แม่กูทำ จะเป็นอะไรที่สุดยอดมาก)

อุด้งหมูทอดของคุณเพชร(ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหนแล้ว) เป็นเส้นที่ลวกได้ที่มากๆ และน้ำซุปก็อร่อย

ต้มยำกุ้งของพี่แมว(ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหนแล้ว) ตั้งแต่กินต้มยำกุ้งมาในชีวิต กูว่าอันนี้แหละอร่อยสุด

เนื้อผัดพริกไทยดำของร้าน55โภชนา แต่อันนี้อร่อยเป็นบางวัน เพราะเค้าทำไว้ก่อนแล้ว บางทีก็จะได้เนื้อแบบแห้งๆ แข็งๆ มา

ลูกชิ้นเนื้อสามย่าน เจ้านี้ทำให้กูไม่ค่อยชอบกินลูกชิ้นของเจ้าอื่นเลย

ไก่ทอดของร้านชิคกี้ชิค(ซึ่งตอนนี้เจ๊งไปแล้ว) เสิร์ฟพร้อมกับหอมทอด สุดยอดแห่งความอร่อย

ก๋วยเตี๋ยวเรือประตูน้ำ แต่ต้องให้แม่กูปรุงเท่านั้น 

ก๋วยเตี๋ยวหมี่หยกต้มยำ ของโรงอาหารใหญ่ที่เตรียมฯ ตอนกูจบเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวกูฟรีด้วย ตั้งแต่จบไปยังไม่เคยกลับไปกินสักครั้ง

อืมม ที่คิดออกตอนนี้ก็มีแค่นี้ แต่มีอาหารอีกอย่างนึงที่กูชอบมาก กินคู่กับข้าวเปล่าได้เข้ากันอย่างที่สุด

หมูหยองกรอบ

เป็นชื่ออาหารที่ดูขาดสารอาหารยังไงชอบกล อาจเป็นเพราะมันไปพ้องกับคำว่า หยองกรอด

(ไม่รู้ว่าเป็นที่มาของชื่อรึเปล่า) เลยทำให้มันดูเป็นอาหารที่อ่อนแอเหลือเกิน

ในบรรดาอาหารที่ผ่านกระบวนการที่ทำให้เก็บไว้ได้นานนั้น

หมูหยองกรอบนั้นเป็นอันดับหนึ่งในด้านความอ่อนแอ

เพียงเจออากาศไม่กี่นาที ก็แปรเปลี่ยนมันเป็นหมูหยองกรอบที่ไม่กรอบไป

คุณค่าของหมูหยองกรอบที่ไม่กรอบนั้น ต่ำกว่าหมูหยองธรรมดาซะอีก ทุกคนที่เคยกินคงทราบกันดี

เพราะมันจะกรอบก็ไม่ใช่ จะเป็นหมูหยองธรรมดายิ่งไม่ใช่อีก 

เีรีัยกได้ว่า มันเสียคุณค่าแห่งการเป็นตัวมันเอง

ความจริงจะโทษหมูหยองกรอบอย่างเดียวก็ไม่ถูก คงต้องโทษอากาศบ้านเราด้วยที่มีความชื้นสัมพัทธ์ สูงเหลือเกิน

บางครั้งทิ้งโอรีโอ ไว้สองชั่วโมง กลับมาอีกที มันดันนิ่มไปเสียแล้ว

หากเป็นที่เมืองนอก ทิ้งไว้เป็นปีก็ยังไม่หายแข็ง

สำหรับหมูหยองกรอบนั้นยิ่งไวกว่านั้นมาก

 

เนื่องด้วยเหตุนี้ หมูหยองกรอบ จึงเป็นอาหารที่ถูกทะนุถนอมมากเป็นพิเศษของบ้านกู (และเชื่อว่าของอีกหลายๆบ้าน)

 การจะรับประทาน ต้องรีบเทมันออกมาจากถุุง จากนั้นจึงปิดมันอย่างรวดเร็ว

อย่าให้มันได้มีโอกาสเจอกับโลกภายนอกมากนัก

 

...มันเป็นหมูหัวอ่อน