เวลาที่อยู่ที่บ้าน กูมักจะเป็นผู้ตามเสมอ

โดยมีแม่เป็นผู้นำ จนกูคิดกลายๆว่า ครอบครัวของกูนั้น แม่มีความเป็นผู้นำมากกว่าพ่อซะอีก

แม่กูไม่เหมือนแม่คนอื่นทั่วๆไป

แม่กูเป็นผู้หญิงที่ขับรถเก่ง และรู้ทางเยอะมาก

ถ้ากูอยากจะไปซื้อของอะไร กูเพียงถามแม่กู แม่ก็จะบอกได้ว่า ของแบบนี้ซื้อได้ที่ไหนในกรุงเทพบ้าง

ที่กูเคยถามมา ยังไม่เคยเห็นแม่ตอบอันไหนไม่ได้ซักอย่างเลย

แม่รู้จักเส้นทางการเดินรถเมล์มากกว่ากูมาก (กูถนัดเส้นทางรถไฟฟ้ามากกว่า)

แม่เป็น คนเข้ากับคนง่าย และรู้วิธีหาข้อมูล

เช่น แม่อยากรู้ว่าตึกนี้ใครเป็นเจ้าของ แม่จะเข้าไปคุยกับยามที่ตึกนั้น ซึ่งก็ได้ข้อมูลที่คนไม่ค่อยรู้กัน

เพราะเหตุนี้ เวลาเราอยู่ด้วยกันสี่คน ครอบครัว แม่จึงทำหน้าที่เป็นหัวเรือกลายๆ ไป

ส่วนกูก็เป็นลูกเรือ ที่กัปตันบอกให้ไปทางไหน ก็ต้องทำตาม

เวลากูอยู่กับเพื่อน กูมักจะทำหน้าที่เป็นผู้นำ

ไม่ใช่หัวหน้าแก๊งหรืออะไร แต่เวลาต้องทำอะไรซักอย่าง เช่น ไปเที่ยว หรือทำของให้เพื่อน

จะต้องมีกูเป็นโต้โผ ทุกครั้ง และรู้สึกว่า ถ้าไม่มีกูทีไร งานมันจะไม่สำเร็จซักอย่าง

คือ แม้กระทั่งไปเที่ยวผับ พอกูบอกว่า วันนี้กูขอไม่ไปนะ ทุกอย่างก็มลายหายสิ้นไปในทันที ทุกคนเป็นเด็กดี กลับบ้านตรงเวลา

ทั้งๆที่ ก็ไปกันเองก็ได้  ใช่ว่าจะไม่รู้ทาง

อยากรู้ว่าถ้ากูไม่อยู่ซักคนใครจะเป็นคนที่เป็นโต้โผขึ้นมาแทน

อย่างนี้ที่เค้าเรียก หัวหมา หางราชสีห์รึเปล่านะ

ปล.ช่วงนี้อัพถี่เป็นพิเศษ ถือว่าชดเชยที่ผ่านมาละกันนะ