ปิดเทอมที่ผ่านมานับเป็นปิดเทอมสุดท้าย และน่าจะเป็นปิดเทอมใหญ่ที่สั้นที่สุด

คือ ประมาณ ๒ อาทิตย์

 

แล้วก็เปิดเทอมแล้ว

สองอาทิตย์ที่ปิดเทอมนับเป็นการปิดเทอมที่คุ้มค่าที่สุด เพราะไม่มีวันไหนเลยที่กูได้อยู่บ้านแบบเต็มๆวัน

 

พอวันศุกร์สอบเสร็จปุ๊ป 

วันเสาร์เย็นๆ กูก็ปิ๊งไอเดีย อยากเรียนดำน้ำขึ้นมาอย่างกระทันหัน

จึงยื่นหน้าเสล่อๆ ไปบอกแม่ ว่า "อยากเรียนดำน้ำ"

เหลือเชื่อว่า แม่กูก็เออออห่อหมกทันที

แต่เงื่อนไขการไปไม่ง่ายอย่างนั้น กูต้องกลับมาก่อนวันศุกร์ นั่นหมายความว่า กูจะได้เรียนมากที่สุดห้าวัน 

นับจากวันอาทิตย์เป็นต้นไป (สมมติว่าไม่มีการเดินทางเลย)

 

แต่เนื่องจากความใคร่ส่วนตัว จะดำทั้งที ก็ขอดำให้มันสวยๆ

จึงอยากไปกระบี่ แหล่งที่ทะเลสวยที่สุดแห่งหนึ่งของไทย และของโลก

เนื่องจากมีเพื่อนแม่เป็นเจ้าของรีสอร์ทที่กระบี่ ที่พักจึงไม่ใช่ปัญหา

จึงเสิร์ชหาที่เรียนดำน้ำ ซึ่งดูแล้วใช้เวลาประมาณ3-4วัน เพราะฉะนั้นถ้ากูอยากกลับก่อนวันศุกร์ กูต้องไปวันอาทิตย์ และกลับวันพฤหัส

เหลือบตาไปมองนาฬิกาแขวนผนัง วันอาทิตย์อยู่ห่างไปประมาณสองชั่วโมง

ชิบหาย!!!  ...ขี้จุกตูดมักเป็นแรงบันดาลใจของกูเสมอมา

 

ปัญหาคือ ตั๋วเครื่องบิน เพราะ ถ้าจะนั่งรถไปกระบี่ ก็ใช้เวลาประมาณสิบสามชั่วโมง นั่งกันจนริดสีดวงกำเริบพอดี

จะจองตั๋วเครื่องบินผ่านบัตรเครดิตก็ทำไม่ได้ เพราะไม่เคยสมัครไว้

จะให้น้าจองแทน น้าก็ปิดเครื่อง

จะโทรหาคอลเซนเตอร์ คอลเซนเตอร์ของแอร์เอเชีย ก็ปิดแล้ว

จึงเสี่ยงดวง จะโทรหาคอลเซนเตอร์ตอนเช้าวันอาทิตย์ หวังว่าจะไปซื้อทัน

 

ตอนเช้าวันอาทิตย์ กูน่าจะเป็นสายแรกที่โทรไปที่คอลเซนเตอร์ของแอร์เอเชีย ตอนแปดโมง

เธอบอกกูว่า ถ้าจะซื้อตั๋วตามร้านต้องซื้อก่อน สี่ชั่วโมงก่อนเครื่องออก

รอบที่กูต้องการไปคือ13.50น. เธอบอกว่าร้านมีอยู่ที่โลตัสทั่วไป ซึ่งโลตัสเปิดสิบโมง

มาคิดคำนวณในใจ สิบโมงกับบ่ายโมงห้าสิบ มันต่างกัน สามชั่วโมงห้าสิบนาที

งี้ก็ไม่ได้นี่หว่า

เธอจึงเสนอทางเืลือก แบบหมาจนตรอกให้กูคือ ซื้อที่สนามบิน ซึ่งซื้อได้ก่อนสองชั่วโมง ก่อนเครื่องออก

โอ้วว์ 

หลังจากวางสายจากคอลเซนเตอร์ กูโทรหาแม่ แม่บอกว่า ให้ไปซื้อที่งานท่องเที่ยวไทย ที่ศูนย์สิริกิต

กูเลยไปรอ ที่ศูนย์สิริกิต ซึ่งปรากฏว่า เปิดสิบโมงเหมือนกัน

สุดท้าย พอได้เข้าไปซื้อ พนักงานก็บอกว่าไม่ได้เหมือนเดิม เพราะเลยสี่ชั่วโมงแล้ว

 

จึงเหลือแค่ช้อยส์สุดท้าย ซื้อที่สนามบิน

จึงรีบกลับบ้าน แล้วเบิ่งรถอย่างไว ไปสุวรรณภูมิ

กูไปถึงประมาณ สิบเอ็ดโมงสี่สิบ(เหลือเวลาซื้อได้อีกสิบนาที!!!)

แต่ที่บู้ทของแอร์เอเชีย คนเยอะมาก 

รอด้วยความเครียด กูจะซื้อทันรึเปล่าวะ

ถ้าไม่ทันก็คือ มาสุวรรณภูมิโง่ คงโดนเพื่อนล้อกันชั่วลูกชั่วหลาน

 .....

 ...

 .

 

 

 

 

 

 

เสียงคลื่นกระทบฝั่งยามเย็น ที่รีสอร์ทในเกาะลันตา

เหลือเชื่อว่าเมื่อเจ็ดชั่วโมงที่แล้ว กูยังไม่มีตั๋วขึ้นเครื่องมาที่นี่เลยด้วยซ้ำ

กูเสียเงิน ด้วยราคาที่แพงที่สุดเท่าที่คนทั่วไปจะซื้อตั๋วเครื่องบินไปกระบี่ได้ คือไปกลับ สี่พันสี่

แต่ก็เอาวะ เพราะยังไงมันก็ปิดเทอมสุดท้าย ไม่รู้ต่อไปจะได้เรียนรึเปล่า

 

กูเข้าไปคุยกับฝรั่งที่สอนดำน้ำที่รีสอร์ท มันให้กูติ๊กอะไรนิดหน่อย เกี่ยวกับข้อตกลงการยอมรับในการดำน้ำ

ซึ่งเื่งื่อนไขมันเยอะเหลือเกิน เชื่อว่าถ้าทุกคนต้องติ๊กตามความจริง คงไม่มีคนในโลกนี้ได้ดำน้ำ

สุดท้ายก็ติ๊กว่า สุขภาพดีทุกประการ  เพื่อที่จะได้ดำน้ำ

(แหงสิวะ กูถ่อมาถึงที่นี่จะไม่ให้กูเรียนเรอะ ถึงจะต้องลงไปนอนเป็นตะกอนในทะเลอันดามันกูก็จะลง)

 

จากนั้นก็เข้าไปพักในห้องพัก(ฟรี ๕๕๕)

พร้อมกับอ่านหนังสือเรียนดำน้ำหนึ่งเล่ม เพื่อความพร้อมในการเรียนวันพรุ่งนี้

 

 เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อตอนหน้า วันนี้ขี้เกียจเขียนแล้ว