อ่านบูมของอาทิตย์ที่ผ่านมาแล้วรู้สึกใจหาย

 เค้าบอกว่า โยชิโตะ อุซุย เสียชีวิตแล้ว(เข้าใจผิดอ่านว่า โยชิโตะ ยูสุอิ มาตลอด)

ที่จริงข่าวนี้เป็นข่าวเก่า หลายๆคนคงรู้ตั้งนานแล้ว เพราะ อ.โยชิโตะ อุซุย นั้นเสียชีวิตตั้งแต่เดือนที่แล้ว

จากนี้ไปคงไม่มี เครยอน ชินจัง อีกแล้ว

(เป็นการ์ตูนเล่มเดียวที่กูยังตามซื้อจนถึงตอนนี้ เล่มอื่นเลิกซื้อหมดแล้วตั้งแต่ซื้อบูม)

ชินจังเป็นการ์ตูนที่กูอ่านตั้งแต่สมัยเด็ก ซักประมาณป.4ได้(ตอนนี้จะเรียนจบปริญญาอยู่แล้ว) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเล่มแรกๆ ของกูเลย(ไม่นับขายหัวเราะ มหาสนุก)

จำได้ว่า เล่มแรกที่อ่านน่าจะประมาณเล่ม 11 ได้

แต่กูก็ไม่เคยตามไปซื้อเล่ม 1 จนถึง 10

จนถึงตอนนี้ เล่ม 11 - 20 กว่าๆ ก็น่าจะโดนแม่โยนทิ้งลงถังไปหมดแล้ว

แต่ยังประทับใจ กับความฮา ทะลึ่ง และซึ้งที่ลงตัว เป็นกลิ่นอายแบบชินจังและคงหาไม่ได้อีกที่ไหน

ส่วนหนึ่งต้องยกคำชมให้กับคนแปล (เป็นการ์ตูนเล่มเดียวที่กูพลิกหาอ่านชื่อว่า ใครแปล)

ว่าช่างสรรหาคำมาลงตัวกับช่อง ทั้งๆที่มุกญี่ปุ่นกับมุกไทย ย่อมไม่มีทางเล่นได้เหมือนกัน

แต่ก็ยังสามารถทำให้มันฮาขี้แตกขี้แตนได้

แต่ถ้าไม่มีโยชิโตะ อุซุย ทุกอย่างก็คงไม่มีทางเกิดขึ้น

ไม่เคยคิดเลยว่า คนที่ไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยเห็นหน้ากัน ไม่เคยคุยกัน แถมยังอยู่ห่างกันข้ามประเทศ

จะทำให้กูรู้สึกใจหาย เมื่อเขาได้ตายจากไปได้

การรอคอยจดหมายจากญี่ปุ่น ปีละครั้งของกู คงสิ้นสุดอยู่แค่ปีนี้

ทิ้งเด็กชายชินจังหยุดโตอยู่ที่ ป.1 วิ่งเล่นหายเข้าไปในซอกจินตนาการ