วันนี้เดินสวนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ฟุตบาท
ครึ่งหนึ่งของฟุตบาทนั้นร่ม ครึ่งหนึ่งไม่ร่ม
กูเดินเข้าด้านร่ม ส่วนผู้หญิงคนนั้นต้องเดินออกด้านไม่ร่ม
ผู้หญิงคนนั้นเธอไม่ได้หันกลับมาด่ากูหรอกว่า ทำไมไม่เป็นสุภาพบุรุษให้ด้านร่มกับผู้หญิง
แต่กูเกิดสำนึกขึ้นมาถึงคำว่าสุภาพบุรุษ คล้ายว่าละอายแต่ใจตัวเอง
แล้วก็เลยเดินออกไปตรงที่ไม่ร่ม ถือว่าเป็นการชดเชย ว่าเราเจ๊ากัน (โดยอีกฝ่ายไม่รู้แม้กระทั่งมีใครบางคนที่เดินสวนแล้วคิดมาก)
กูเป็นคนที่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย เท่าที่จำความได้
และไม่เคยอายที่จะบอกกับหญิงใดๆ ว่ากูไม่สุภาพบุรุษ หรือ ไม่เจ็นท์
น่าแปลกที่บางครั้งกูข้ามถนนพร้อมกับเพื่อนผู้หญิง
แล้วเธอบอกว่ากู สุภาพบุรุษ ที่ช่วยเอาตัวกั้นระหว่างรถและเธอเอาไว้
กูบอกว่าเธอคิดมากไปแล้ว กูแค่เดินอยู่ด้านขวามึง เท่านั้นเอง ไม่ได้คิดอะไรเลย
บางครั้งกูเดินเร็ว ไม่รอใคร กูก็พร้อมจะไปอยู่ข้างหน้าเมื่อมีโอกาส
บางครั้งกูเมื่อย กูปวดหลัง กูก็เดินช้าๆ ไปอยู่ด้านหลัง
บางครั้งกูอยากคุยกับเธอ กูก็เดินข้างๆ (แต่เชื่อเถอะว่า จะเดินล้ำหน้าหรือล้าหลังหน่อยก็ยังคุยได้)
แล้วเธอบอกกูว่า กูไม่สุภาพบุรุษ กูเดินเร็วไป
สุภาพบุรุษคืออะไร ...คือการที่ทำดีต่อผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้
กูเป็นแค่ผู้ชายตัวเล็กๆ คนนึง จะให้ทำอะไรอย่างนั้นคงไม่ไหว
สุภาพบุรุษคืออะไร ...คือความห่วงใยที่มอบให้แก่คนที่รัก
กูทำบางอย่างให้กับคนที่รักได้ แต่ได้โปรดอย่าเรียกสิ่งนั้นว่า สุภาพบุรุษ
(หากจะเรียกว่า รักบุรุษ ก็คงพอถูไถ)
สุภาพบุรุษคืออะไร ...สิ่งที่เพศผู้พึงกระทำเพราะผู้หญิงนั้นอ่อนแอ
กูไม่รู้สึกว่าผู้หญิงนั้นอ่อนแอ ด้วยเหตุว่าสังคมทุกวันนี้ผู้หญิงผู้ชายทำงานแทบเหมือนกันทุกอย่าง
ไม่ได้เป็นการออกล่าสัตว์ ที่ต้องอาศัยความแข็งแรงบึกบึนของผู้ชายแต่อย่างใด
โปรดจงจำไว้ว่า
หากพบเห็นกูสุภาพบุรุษที่ไหน หากสิ่งนั้นไม่ใช่การรวมตัวกันของ ซ้ายขวา หน้าหลัง และความน่าจะเป็นแล้ว
นอกเหนือจากนั้นแล้ว คงเหลือแต่ความน่าจะเป็นเพียงอย่างเดียว
...น่าจะเป็นความรัก
ปล.บางทีที่กูไม่พยายามเป็น อาจเพราะกูคิดว่าคงรักษาสิ่งนั้นไว้ไม่ได้ตลอดก็ได้
ไม่สุภาพบุรุษ แต่เสมอต้นเสมอปลาย ๕๕๕
