เมื่อวานไปงานลอยกระทง จุฬา

เหตุที่ไปไม่ได้ไปเพราะอยากลอยกระทง แต่ต้องไปทำงาน

จับพลัดจับผลูอย่างไรไม่ทราบ สุดท้ายต้องไปอยู่เต็นท์เดียวกับคุณตำหนวด

ด้วยภาระหน้าที่ที่แสนสบาย กูก็นั่งแกร่ว ว่าง เกาไข่ กับเพื่อนไปเรื่อย (แต่ไม่ได้ไปเกาไข่เพื่อน)

แล้วก็ผลัดกับเพื่อนออกไปส่องสาวจุฬาหน้าใส อย่างที่ใครเขาร่ำลือ

(คนน่ารักเยอะจริงๆ)

ตอนที่นั่งอยู่กับซุ้มตำรวจ ก็มีคนเข้ามาแจ้งของหาย โดนขโมย โดนล้วงกัน

แรกๆ ก็ไม่ค่อยมี แต่ตอนหลังนี่มากันไม่ขาดสาย

ดูๆแล้วน่าจะหายกันเกือบครึ่งร้อย

ซักพักก็มีชายหนุ่มอายุอานามราวสามสิบ ถูกมัดกุญแจมือไพล่หลังเดินเข้ามาในเต๊นท์

เป็นอันว่า จับได้แล้วหนึ่งราย แต่รายนี้ไม่มีของที่ขโมยไป เพราะทำกันเป็นขบวนการ(ตามที่ทราบมา)

นั่งอยู่เต็นท์ซักพัก คุณตำหนวดก็เข้ามาถีบยอดอก

กระทาชายนายนั้นก็กระเด็นร่วงลงมาจากเก้าอี้นั่ง ลงสู่พื้น 

จากนั้นคุณตำหนวดก็เอามือไปผูกไว้กับเสาเต็นท์

พร้อมกับเอ่ยปากว่า "ต้องประจาน"

แล้วซักพักคุณตำหนวดก็ใช้บรรจงใช้รองเท้าหนังเสยหน้าหัวขโมย แม้ไม่แรงนัก แต่ก็ฝากรอยพอให้เห็นว่า

...ครั้งหนึ่งกูได้เคยมาเหยียบที่นี่แล้ว

จากนั้นก็มีขโมยถูกจับมาเรื่อยๆ รวมๆ ได้ซักห้าหกคน

แล้วก็ถูกนำมารวมไว้กลางเต๊นท์ ให้คนที่เดินผ่านไปมาได้เห็น

ในนั้น ส่วนมากจะมองไม่ออกว่าเป็นพวกแก๊งลักขโมย บางคนหน้าตาแต่งตัวเหมือนผู้ปกครองหรืออาจารย์ด้วยซ้ำ

ที่จริง ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูคงสะใจ เล็กๆ ที่เห็นพวกหัวขโมยโดนจับ หรือทำอะไรอย่างนี้

เพื่อสาสมให้กับความชั่วที่ได้ทำลงไป

แต่เดี๋ยวนี้ ความคิดชั่วแรก ของกูคือ "ทำไมเค้าถึงทำ"

คงมีเบื้องลึก เบื้องหลังมากกว่านี้

แต่เราคงมีเวลาให้กันน้อยเกินกว่าจะถามได้ล่ะมั้ง

อ่านแล้วเหมือนอวดอ้างตัวเอง แต่ถ้ากูเป็นคนถูกขโมย กูคงรู้สึกสะใจที่ขโมยโดนเตะ โดนถีบก็ได้

ชีวิตเราไม่แน่นอน ไม่มีใครแน่นอน