2012/Nov/09

 
 
ณ ห้องทำงาน ของท่านนายก 
 
 
 
 
 
"ท่านคำอ่อนครับ ท่านแน่ใจหรอครับว่าจะทำแบบนี้ต่อไป"
 
"อืมม แน่ใจสิ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นผมไม่ล้มเลิกโครงการนี้แน่นอน"
 
 
 
 
 
 
"แต่ว่า งบดุลเราเสียหายมากจากการที่ท่านพยายามเข้าไปอุ้มราคานะครับ"
 
"งบดุลจะเสียหายก็ช่างประไร สุดท้ายเราก็คุ้ม ประชาชนได้ประโยชน์"
 
 
 
 
 
"แต่ปกติท่านไม่เคยสนับสนุนการอุ้มราคาสินค้าชนิดไหนมาก่อนเลยนะครับ"
 
"อืมม ผมรู้"
 
 
 
 
 
"ขนาดปีที่แล้ว แล้งหนัก ท่านยังแทบจะไม่อุ้มราคาข้าวไว้เลย"
 
"ก็ผมไม่อยากให้เกษตรกรต้องยึดติดนี่นา ผมอยากให้เค้าคิดหนทางใหม่ๆ เพื่อให้ได้รายได้บ้าง"
 
 
 
 
 
 
"แต่ท่านก็เสียฐานเสียงไปมากเลยนะครับ"
 
 
"ผมอยากเห็นชาวนา พึ่งตนเอง มากกว่าเอาแต่พึ่งรัฐบาล 
 
ผมเชื่อว่าถ้าเราไปช่วยมากเกินไป คนของเราจะทำอะไรไม่เป็น"
 
 
 
 
 
 
"ปกติท่านจะใจดีกับประชาชน โดยเฉพาะชาวนาเสมอ"
 
"คุณมีลูกมั้ย?"
 
 
 
 
 
 
"มีครับ 2คน ลูกชายหนึ่ง ลูกสาวหนึ่ง วัยกำลังซน"
 
"คุณอยากให้เค้าโตมาแล้ว แบมือขอเงินจากคุณตลอดชีวิตรึเปล่า"
 
 
 
 
 
 
"ไม่ครับ นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิต ที่ผมอยากเจอ"
 
 
"เห็นมั้ยล่ะ"
 
"ผมก็เหมือนกัน ผมไม่อยากให้ประชาชนต้องแบมือ ขอเงินจากรัฐบาล"
 
"ผมอยากให้เค้าขวนขวาย และได้มาด้วยตัวเอง อะไรที่มันได้มาง่ายๆนะ มันก็เสียไปง่ายๆเหมือนกัน"
 
"แต่ถ้าเค้าได้มาด้วยความยาก ด้วยการคิด มันจะทำให้เค้าพัฒนา เค้าจะรู้ค่าของเงิน ยิ่งกว่านั้น เค้าจะคิดเป็น"
 
 
 
 
 
"อืมม ผมเข้าใจครับ"
 
"ดี"
 
 
 
 
"แต่ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมท่านต้องอุ้มราคาสินค้านี้"
 
 
"คุณทำงานกับผมตั้งนาน   เรื่องแค่นี้ทำไมถึงมองไม่ออก"
 
"การที่ผมจะอุ้มราคา หนังสือ ไว้ให้ต่ำที่สุด มันจะผิดตรงไหน ผมขี้เกียจคุยกับคุณแล้ว ออกไปข้างนอกไป"
 
 
 
 
 
 
ท่านนายก หันหลังมองออกไปที่หน้าต่าง 
 
มือซ้ายถือเผือกเผา
 
เคี้ยวงวบๆ ดังเช่นทุกวัน

Comment

Comment:

Tweet